Minimalizm w życiu

Był taki moment, że ciągle za czymś goniłam. Kolejna rzecz, kolejna umiejętność, kolejny plan na poprawę siebie, życia, domu. Nie było w tym nic złego – poza tym, że zamiast dawać spokój, ta ciągła potrzeba „więcej” zaczęła mnie wyczerpywać. I choć z pozoru wszystko wyglądało dobrze, w środku czułam, że coś się nie zgadza.

Minimalizm kojarzy się z ascezą, betonowymi wnętrzami, pustką. Zastanówmy się czym PUSTKA jest, a nie czym nie jest. Jeżeli spojrzymy na pustkę przez pryzmat wolnego miejsca, a nie braku, wówczas dojdziemy do pojęcia PRZESTRZEŃ.

Moja przygoda z minimalizmem zaczęła się przypadkowo na początku 2020 roku. Wszyscy pamiętamy ten czas. Ja aby ograniczyć fatalistyczne myśli skierowałam je w stronę moich pękających w szwach szaf. Od tamtej pory minęły 4 lata i do nadal nie mogę uwierzyć, że coś tak nieoczekiwanego, stopniowo przywracało równowagę w moim życiu. Mam tu na myśli minimalizm, który do tej pory wydawał mi się czymś kompletnie nie dla mnie. Kojarzyłam to z pewnego rodzaju ascezą, odebraniem sobie radości życia i ponurym wegetowaniem w nudnych ubraniach. A tu taka niespodzianka. Dla mnie jest raczej prostszą formą życia i dużo bardziej satysfakcjonującą.